صورت فلکی سنبله یکی از قدیمی ترین صورتهای فلکی است که توسط انسان شناسایی و توصیف شده است. اکثر اقوام باستانی این صورت فلکی را به عنوان الهه ی باربری مقدس می شمردند.

بابلیها در این صورت فلکی الهه ی ( ایشتار ) را می دیدند که به خدای غلات ( تموز ) عشق می ورزید . هر سال ، وقتی که او را درو میکردند و زمین را شخم می زدند ، ایشتار به سوگ می نشست . او در زمستان به جهان زیرین می رفت تا تموز را بازگرداند. آنگاه در اغاز سال ، تموز در جامه ای سبز و تازه دوباره در زمین ظاهر می شد.

این صورت فلکی نزد یونانیان باستان نیز الهه ی باربری ( دیمتر ) یا دخترش ( پرزفون ) به شمار می رفت. خدای خدایان ( زئوس ) به خدای جهان زیرین ( هادس ) قول داده بود که این دختر را به همسری او در آورد و هادس دختر را فریفته و ربوده بود . الهه دیمتر با از دست دادن دخترش خیلی غمگین شد و درختان و زمین های کشاوزی را خشکانید. بالاخره زئوس تصمیم گرفت برای جلوگیری از قحطی و گرسنگی انسانها اجازه دهد که پرزفون دو سوم سال را نزد مادرش برزمین و یک سوم دیگر را نزد همسرش در جهان زیرین به سر آورد . به محض آن که پرزفون به زیر زمین می رفت ، هوا سرد و بارانی می شد ، برگهای درختان می ریختند ، بارش برف آغاز می شد و زمستان از راه می رسید . زمانی که پرزفون دوباره به روی زمین باز می گشت ، همه جا سبز می شد و بهار آغاز می شد و به این ترتیب صورت فلکی سنبله تغییر فصلها را نیز به خاطر می آورد.

در تعبیر دیگری صورت فلکی سنبله ، ( اورانیا ) الهه ی یونانی اخترشناسی به شمار می آمد.

رومیان این صورت فلکی را ( آسترآ ) یعنی الهه ی عدالت و قوانین طبیعت تصور می کردند و مسیحیان پیشین در این صورت فلکی مریم مقدس را مشاهده می کردند.