مثالی برای خورشید میزنم: اگر جسمی که به سمت خورشید حرکت می کند باید سرعت کافی را برای عبور از خورشید داشته باشد حتی اگر این سرعت را هم داشته باشد بازهم برای عبور خط راست را طی نمی کند. (که به سبب میدان گرانشی خورشید است) اما در هر صورت مستقیم ترین مسیر ممکن را طی می کند که به آن خط ژئودزیک میگویند. سیاهچاله ها بعد از انتشار نظریه نسبیت عام توسط انیشتین ستاره شناسی آلمانی به نام کارل شوارتشیلد راه حلی ( از بین معادلات انیشتین) یافت که بتواند میدان گرانشی اطراه یک جسم فشرده و چگال را توصیف کند وی دریافت که اگر این جسم به حدی متراکم شود که تمام جرم آن در مرکز قرار بگیرد در این صورت در فاصله معینی از آن هندسه خاص و شگفت انگیزی اتفاق می افتد که اکنون به این فاصله شعاع شوارتشیلد می گویند. که خصوصیت آن هم این است که هیچ جسمی با هیچ سرعتی نمی تواند از این شعاع بگریزد حتی پرتو های نور هم به گونه ای خمیده می شوند که دوباره به جرم مرکزی باز می گردند هر اتفاقی که در اطراف شعاع شوارتشیلد می افتد طبق اصوا نسبیتی کاملا متفاوت است این اجسام (سیاهچاله ها) غیر قابل مشاهده اند و فقط شاید بتوان از روی میدان گرانشی بسیار قوی آن ها را تشخیص داد . هر چیزی که در سیاهچاله به دام بافتد از جمله جرم خودش، بی درنگ به نقطه ای در مرکز سیاهچاله کشیده می شود که تکینگی نام دارد. هنوز نیرویی در فیزیک آنقدر قوی شناخته نشده که بتواند در برابر گرانش سیاهچاله مقاومت کند در سیاهچاله اجزای اتم یکدیگر را در هم می شکنند تا این که همه در یک نقطه که بسیار کوچک است جمع می شونداما هنوز سرنوشت ماده ای که در تکینگی سقوط می کند مشخص نیست زیرا تکینگی همه قوانین فیزیک و طبیعت را بر هم می زند. با وجود این در اوایل دهه 1970 در حل مسائل تکینگی پیشرفتهایی حاصل شد که در این امر استفان هاوکینگ فیزیکدان جوان انگلیسی نقش مهمی داشت او در حل مسائل از تلفیق نسبیت با مکانیک کوانتومی استفاده کرد چون معتقد بود که در این روش با مسائل تکینگی روبرو نمی شویم. در عوض ممکن است که ساهچاله ها همانطور که ماده را می بلعند ماده هم تولید کنند البته از نوع ذرات بنیادی مانند الکترون نوترون و فوتون که انها را در تمام نقاط گسیل می کنند چون سیاهچاله ماده از دست می دهد در نتیجه جرم آن به تدریج تحلیل می رود و آهنگ گسیل ذرات را افزایش می دهد تا این که بالاخره ماده می تواند فرار کند و سیاهچاله به حالت انفجار می رسد اما زمان لازم برای انجام این فرایند حتی برای سیاهچاله های معمولی با جرم چند برابر جرم خورشید یا حتی خود جرم خورشید از عمر جهان هم طولانی تر است. فکر میکنم خیلی طولانی شد 2 نوع بعدی سیاهچاله ها را بعدا می نویسم. مثالی برای خورشید میزنم: اگر جسمی که به سمت خورشید حرکت می کند باید سرعت کافی را برای عبور از خورشید داشته باشد حتی اگر این سرعت را هم داشته باشد بازهم برای عبور خط راست را طی نمی کند. (که به سبب میدان گرانشی خورشید است) اما در هر صورت مستقیم ترین مسیر ممکن را طی می کند که به آن خط ژئودزیک میگویند.

 سیاهچاله ها

بعد از انتشار نظریه نسبیت عام توسط انیشتین ستاره شناسی آلمانی به نام کارل شوارتشیلد راه حلی ( از بین معادلات انیشتین) یافت که بتواند میدان گرانشی اطراه یک جسم فشرده و چگال را توصیف کند

وی دریافت که اگر این جسم به حدی متراکم شود که تمام جرم آن در مرکز قرار بگیرد در این صورت در فاصله معینی از آن هندسه خاص و شگفت انگیزی اتفاق می افتد که اکنون به این فاصله شعاع شوارتشیلد می گویند. که خصوصیت آن هم این است که هیچ جسمی با هیچ سرعتی نمی تواند از این شعاع بگریزد حتی پرتو های نور هم به گونه ای خمیده می شوند که دوباره به جرم مرکزی باز می گردند هر اتفاقی که در اطراف شعاع شوارتشیلد می افتد طبق اصوا نسبیتی کاملا متفاوت است

این اجسام (سیاهچاله ها) غیر قابل مشاهده اند و فقط شاید بتوان از روی میدان گرانشی بسیار قوی آن ها را تشخیص داد .

هر چیزی که در سیاهچاله به دام بافتد از جمله جرم خودش، بی درنگ به نقطه ای در مرکز سیاهچاله کشیده می شود که تکینگی نام دارد. هنوز نیرویی در فیزیک آنقدر قوی شناخته نشده که بتواند در برابر گرانش سیاهچاله مقاومت کند در سیاهچاله اجزای اتم یکدیگر را در هم می شکنند تا این که همه در یک نقطه که بسیار کوچک است جمع می شونداما هنوز سرنوشت ماده ای که در تکینگی سقوط می کند مشخص نیست  زیرا تکینگی  همه قوانین فیزیک و طبیعت را بر هم می زند. با وجود این در اوایل دهه 1970 در حل مسائل تکینگی پیشرفتهایی حاصل شد که در این امر استفان هاوکینگ فیزیکدان جوان انگلیسی نقش مهمی داشت او در حل مسائل از تلفیق نسبیت با مکانیک کوانتومی استفاده کرد چون معتقد بود که در این روش با مسائل تکینگی روبرو نمی شویم. در عوض ممکن است که ساهچاله ها همانطور که ماده را می بلعند ماده هم تولید کنند البته از نوع ذرات بنیادی مانند الکترون نوترون و فوتون  که انها را در تمام نقاط گسیل می کنند

چون سیاهچاله ماده از دست می دهد در نتیجه جرم آن به تدریج تحلیل می رود و آهنگ گسیل ذرات را افزایش می دهد تا این که بالاخره ماده می تواند فرار کند و سیاهچاله به حالت انفجار می رسد اما زمان لازم برای انجام این فرایند حتی برای سیاهچاله های معمولی با جرم چند برابر جرم خورشید یا حتی خود جرم خورشید از عمر جهان هم طولانی تر است.

فکر میکنم خیلی طولانی شد 2 نوع بعدی سیاهچاله ها را بعدا می نویسم.